یزید قتل حسین (ع) را اراده کرده بود

یزید قتل حسین را اراده کرده بود؛ چه او صلح کند و چه نکند، بیعت کند یا نکند، همانطور که معاویه قتل امام حسن (ع) را اراده کرده بود، به دلیل مثله کردن جسد حسین و اصحابش بعد از کشتن آنها و غارت اموال و آتش زدن خیمه ها و بریدن گلوی کودکان و به اسارت گرفتن و غل و زنجیر کردن در گردن و پای بیماران و بر سر نیزه کردن سرها و رها کردن اجساد در زیر آفتاب سوزان و بازی کردن با سر شریف امام در حالی که از جسد مطهرش جدا شده بود

اعمالی که از یزید ظاهر شد به وضوح دلالت دارد بر اینکه مسأله، نه مسأله حکومت و قدرت بود و نه صلح و بیعت، بلکه دلیلی عمیق تر از اینها وجود داشت، مسأله انتقام گرفتن و فرونشاندن خشمی که از پاگرفتن دین محمد بن عبد الله (ص) در سینه ها داشتند، و کشتن حسین لعنت روزگار را بر یزید فرو فرستاد، همچنانکه مسموم کردن امام حسن (ع) لعنت ابدی را برای معاویه آورد. به همین خاطر هدف اهل بیت (ع) این بود که منافقانی که در اسلام خیانت کردند و سپس خود را در پوشش اسلام جا زدند، را رسوا کنند، حال اگر وسیله رسیدن به این هدف صلح بود، صلح کردند و اگر شهادت بود، شهادت را برای اظهار حق و رسوایی باطل پذیرفتند.

هنوز هم در همین روزگار ما نویسندگان دین فروخته ای مانند سعید کیلانی در مصر هستند که بر طبل دادخواهی از یزید و نفی شیعه و امام حسین (ع) می کوبند، این نویسنده کتابی نوشته به نام «اثر تشیع در ادبیات عرب» و در این کتاب چنین می گوید: شیعیان شعری را از زبان یزید بن معاویه جعل کرده اند (به دروغ به یزید نسبت داده):

لَعِبَت هاشِمُ بالمُلکِ فَلا          جاء مَلکٌ وَ لا وَحیٌ نَزَل

لستُ مِن خِندَق إن لا انتقم      مِن آلِ أحمَدَ مَا فَعَل

(بنی هاشم حکومت را به بازی گرفت، پس نه فرشته ای آمده و نه وحی نازل شده.

 من از طایفه خندق نیستم، اگر از فرزندان احمد انتقام اعمالی که انجام دادند، را نگیرم.)

بله استاد، این شعر را شیعه به دروغ به یزید نسبت داده، همچنین قتل حسین (ع) گل خوشبوی رسول الله (ص) دروغ است، تحقیر و اسیری دختران محمد (ص) دروغ است، چوب خیزران به دندانهای سرور جوانان اهل بهشت دروغ است، حمله به مکه و هدف گرفتن کعبه با منجنیق دروغ است، مباح کردن مدینه منوره شهر پیامبر (ص) به مدّت سه روز برای سربازان یزید دروغ است، و ... .

بله، همه اینها را شیعه جعل کرده است!

ما دلیلی برای حرفهای این نویسنده و امثال او نمی بینیم، جز دشمنی ایشان با خدا و رسول (ص) و بغض اهلبیت (ع) و خیانت و دسیسه و ایجاد فتنه و تفرقه در بین صفوف مسلمین، تا استعمارگران و دشمنان دین و ملّت از این راه به درون امّت نفوذ کنند.

وهابیون برای محو موضوع زیارت به تحریف قبور و نشانه های آن روی آوردند تا کسی نتواند آن قبور را پیدا کند. امویان هم روزگاری این کار را کردند، آنها شراب می خوردند، زنا می کردند، سگ بازی و میمون بازی می کردند، به نبی اعظم (ع) و علی و فاطمه حسن و حسین علیهم السلام ناسزا می گفتند، قبرها را نبش می کردند و اموات را به دار می آویختند، سپس رکعتی نماز هم می خواندند.

اشتغال به زنا و شراب و لهو و غنا و دیگر اعمال فسق و فجور آنها را از ظلم و ستم به مردم و تعقیب فرزندان پیامبر (ص) بازنداشت. این خشم و کینه نسب به آل رسول (ص) در عهد متوکل عباسی به حدّی رسید که وی تصمیم گرفت قبر امام حسین علیه السلام را خراب کند. در زمان او بنی هاشم چنان در آزار و اذیت بود که قبل از آنان در زمان هیچ یک از خلفای بنی عباس سابقه نداشت. از جمله اعمال کینه توزانه آنها شخم زدن قبر امام حسین (ع) و محو آثار آن در زمان این خلیفه ظالم عباسی بود.   

همه این کارها و را کردند، امّا آیا دین محمد (ص) از بین رفت؟ خیر، بلکه این آخرین دین الهی با فداکاری و جانفشانی  پرچمدارش حسین علیه السلام تا همیشه تاریخ تضمین شده باقی خواهد ماند.

عکس: قبر يزيد ملعون در شام

--------------------------------------

ترجمه بخشهایی از کتاب هذه هی الوهابیة، تألیف مجمد جواد مغنیه

فاطمه محمدی  : http://basirate-basijy.blogfa.com/post-13.aspx